محسن – آخرین دانه کبریتم را … میکشم در این باد

عنوان مستانه و شعر پایانی اون از سهراب سپهری در پست «مثل کبریت کشیدن در باد» من رو به فکر فرو برد. چه تمثیل قشنگیه از زندگی

مثل کبریت کشیدن در باد

زندگی دشوار است

من خلاف جهت باد شنا کردن را

مثل یک معجزه باور دارم

آخرین دانه کبریتم را

می کشم در این باد

هر چه باداباد….! ((سهراب سپهری))

من تا حالا سعی نکردم هیچ شعری رو برای دیگری تفسیر کنم. به نظر من هنر هیچ تفسیری نمیخواد. هنرمند با هنرش اون رو بیان میکنه و مخاطب اون رو لمس میکنه. بسته به حال و هوای مخاطب ممکنه به عمق اقیانوسی با اون ارتباط برقرار کنه یا هیچ ارتباطی برقرار نکنه.

من منظور شاعر رو نمیخوام تفسیر کنم میخوام حسی که از این شعر گرفتم رو براتون بگم. به نظرم اومد میتونه با بحث عقل و احساس مرتبط باشه. پیشاپیش از سهراب سپهری عزیز بابت استفاده ابزاری از این شعر زیبا برای رسوندن مفهوم خودم عذرخواهی میکنم.

تصور کبریت کشیدن در باد و اتفاقات قبل و بعدش خیلی جالب میتونه باشه به نظرم. مخصوصا وقتی که هیچ امیدی به هیچ چیز دیگه نداشته باشیم. به نظرم تعداد کبریت، میزان باد، هیزم‌هایی که برای درست کردن آتش جمع کردیم و همینطور تاریکی و سرمای هوا میتونن عوامل اثرگذاری در رفتار کسی باشن که کبریت رو میکشه.

یکی از دوستانم که استعداد بالایی داره و هیچ وقت زندگی مرفهی نداشت یک استعاره‌ای به کار برد که من میخوام به جای استعاره اون از مثال کبریت استفاده کنم. میگفت آدم‌های با استعداد راه‌های زیادی برای رسیدن به هدف دارن و به همین خاطر زیاد تلاش نمیکنن.

اگه هدف گرم کردن یا روشن کردن فضا باشه هر کبریت یک راهه. کسی که صدها کبریت داره احتمالا بعضی از کبریت‌ها رو بازی بازی میسوزونه! هیچ وقت نگران نیست که هوا ممکنه سردتر یا تاریک‌تر بشه. اون فکر میکنه به اندازه کافی کبریت داره که باهاشون بازی کنه. حتی لازم نمیدونه برای روشن کردن هیزم‌ها هم تمام تلاش خودش رو انجام بده. انواع و اقسام روش‌های کبریت کشیدن رو آزمون و خطا میکنه و معتقده باز هم کبریت هست. حالا که از سرما نمردیم!

اما اگه همونطور که تو شعر گفته فقط یه دونه کبریت باشه قضیه خیلی فرق میکنه. فرد باید تمام تلاش و خلاقیت و فکرش رو صرف همین یک دونه کبریت کنه که یا روشنش میکنه و یا اگر نشد باید به انتظار مرگ بشینه.

شاید به همین خاطره که، کسایی که راه حل‌های زیادی برای مردم دارن هنوز نتونستن خودشون رو از وضعیت فلاکت باری که درش هستن نجات بدن.

من فکر میکنم اگه اون کبریت انگیزه ماها باشه و بتونیم باهاش هیزمی رو روشن کنیم دیگه روشن نگه داشتن این هیزم از روشن کردن یک کبریت در اون شرایط خیلی ساده‌تر میتونه باشه.

کبریت راه‌های ماست برای رسیدن به هدف

باد مشکلاتی است که در راه رسیدن به هدف از آغاز حرکت تا پایان راه وجود داره

هیزم‌ها امکانات ما هستند

تاریکی ابهام‌ها و ترس‌های ماست

سرما شیشه‌ی عمر ما و سختی‌های مضاعفی است که شرایط هر کدام از ما ایجاب میکند داشته باشیم.

اما کسی که کبریت میکشد فقط خود ما هستیم.

اگر نتونیم هیزم رو روشن کنیم فرقی نمی‌کنه که یک کبریت داشته باشیم یا هزاران کبریت. اگه امروز نتوانیم آتش به پا کنیم شاید فردا باد و سرما و تاریکی بیشتر بشه. هر یک کبریتی که داریم رو تصور کنیم آخرین کبریت ماست و قدر لحظه لحظه‌ای که توش هستیم رو بدونیم. شاید فرصت‌هایی که داریم دیگر هرگز تکرار نشوند.

من خلاف جهت باد شنا کردن را

مثل یک معجزه باور دارم

آخرین دانه کبریتم را

می کشم در این باد

هر چه باداباد….!

About محسن

کل چیزهایی که مینویسم نظر شخصی خودمه و هیچکدوم علمی نیست. به استثناء مطالبی که رفرنس میدم. هرگونه مخالفتی با نظریات من باعث خوشحالیه منه. چون آدم همیشه از مخالفانش چیز یاد میگیره. از موافقانش نهایتا لایک میگیره ;)

۶ comments

  1. بسیار زیبا بیان کردی.ابزار ما، ترسهای ما، روشهامون…به بهترین شکل برداشت و تفسیرتو از این شعر بیان کردی.عالییی بود

  2. راستی ای کاش توی دسته بندی نوشتت رو جزء روزنوشت می زاشتی.این باید خونده بشه

  3. هر یک کبریتی که داریم رو تصور کنیم آخرین کبریت ماست و قدر لحظه لحظه‌ای که توش هستیم رو بدونیم. شاید فرصت‌هایی که داریم دیگر هرگز تکرار نشوند.

    پ.ن محسن کامنتهای من چرا حذف شده؟؟؟؟ یک ساعت قبل کلی کامنت گذاشتم و دلایل غیبتم رو گفته بودم براتون…الان دیگه حسش نیست دوباره بنویسم:((((

  4. عزیزم این شعره سهرابه؟؟؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_bye.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_good.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_negative.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_scratch.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_wacko.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_yahoo.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_cool.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_heart.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_rose.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_smile.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_whistle3.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_yes.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_cry.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_mail.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_sad.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_unsure.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_wink.gif