مستانه -تفاوت ها در ۳۶۰۰۰ پا

چهره‌های متفاوت …

عقاید و جایگاه‌های مختلف…

انتظارات و پیش داوری ها…

نگاه‌های موشکافانه و سرسری…

اضطراب‌های منشاء گرفته از افکار مختلف…

هیجان حضور و عبور در یک لحظه…

مدعی و بی ادعا…

اول راه و خسته راه…

قدم‌های امیدوار و ناامید…

آدم‌هایی که نگران آشکار شدن و در تلاش پنهان کردن تمام خود هستند…

آنهایی که به جزییات و اطرافیانشان اهمیت می دهند؛

و آنان که به همه چیز و همه کس بی تفاوت اند…

روح های بزرگ و شاد در کنار روح های مغموم…

قدردان و ناسپاس!

همه و همه

در یک آن…

در یک جا…

در یک مسیر…

با یک نقشه عبور…

با یک آغاز و پایان!

 

fancy-curves-hi

 

و چه فرصتی است دیدن همه این ها با هم…

فکر نمی کنم شغل دیگری این ویزگی را داشته باشد؛

ممکن است در مشاغل دیگر با همه این افراد برخورد کنی، اما…

در فواصل زمانی مشخص و شاید دیدن معدودی از اشخاص تکراری!

اوایل دیدن همه این‌ها برایم ناممکن بود …

و فقط هیجان پرواز و جذابیتِ بودن در ارتفاع ۳۶ هزارپا را حس می کردم.

بودن جزیی از یک جامعه نه چندان بزرگ اما خاص…

یک نوع پوشش خاص و رسمی  و حس خاص بودن…

دیدن خودم در وسیله ایرودینامیکی که قابلیت اوج گرفتن دارد…

و مسولیتی که من در آن فضای بسته باید ایفا می کردم.

همه جزییات را خوب می دانستم…

قطعات،

راه‌های خروج،

وسایل مورد نیاز در مواقع اضطراری،

زمان‌های حیاتی برای پیشامدهای گوناگون،

مسولیت خودم در هر موقعیتی که به من داده شده،

سریع ترین راه برای پیشگیری و بهترین روش برای برخورد با موارد پیش آمده،

مناسب‌ترین رفتار در هر زمان، در هر مکان و در هر موقعیت…

با افراد مختلف اعم از پیر، جوان، بیمار و متخلف…

آموزش های لازم را دیده بودم… دربرگیرنده لغت‌های مخصوص هوانوردی، روانشناسی، اتیکت، زبان تخصصی، کمک‌های اولیه، دوره‌های امنیتی، مبارزه با آتش؛ نجات خودم و سایرین در زمین، هوا، وروی آّب، آشنایی با هواپیماها کابین و کاکپیت.

چقدر شانس بزرگی دارم که تمام این آموزش‌ها در زندگی زیر ۳۶ هزارپا و روی زمین به کارم اومد!!.

یکی از بهترین دوره‌ها CRM (مدیریت بهینه منابع ) بود. من با مرور این دوره‌ها در ذهنم و شوق حضور در هواپیما نمی‌تونستم راحت همه اون تفاوت‌ها را با هم ببینم و لمس کنم!

با گذشت ساعات پروازی ((ساعت روزانه با ساعت پروازی تفاوتهای زیادی داره!! ساعت پروازی یعنی مسولیت  یعنی بزرگ شدن  یعنی مواجه شدن با مسایل مختلف در لحظه یعنی خوشحال بودن که گذر زمان را متوجه نمی‌شی و همدردی که کل ساعت پروازی را در بر می گیره! یعنی درک کردن و کنار آمدن هر لحظه با همکاران و افراد مختلف.یعنی حضور در مکان‌های مختلف که زبان فرهنگ آداب و رسوم آّب و هوا و غذا سیاست و مذاهب گوناگون دارند. یعنی دوری از خانواده و دوستان  یعنی شنیدن خبر خوش و ناگوار از دور که دسترسی به آنان نداری  یعنی خوب دیدن و خوب شنیدن قطعات پروازی که مشکلی پیش نیامده باشد.خوب شنیدن سرپرستت که وظایفت را بشناسی و همکاران که با توجه به روحیات در چارچوب وظایف مشترک ومجزا حس و حال همدیگرو درک کنیم زیرا بیشترین زمان را با هم خواهیم بود. یعنی خوب دیدن و خوب شنیدن همان تفاوت ها! )) این فرصت و ویزگی شغلم نمود بیشتری برایم پیدا کرد.دیگه کم کم می تونستم بهتر ببینم.از CRM بیشترین استفاده رو بردم.بهترین تصمیم گیری در کوتاهترین زمان با کمترین ریسک.این شغل قابلیت بزرگ کردن آدمی رو دارد به شرط اینکه دریافت کننده خوبی از این سیگنالها باشی.

اینکه آدم ها با ریشه های فکری و عقیدتی گوناگون رو ببینی  و فقط  ببینی! “پیش داوری و تعصب ممنوع است” باید همراه این وسیله تو هم اوج گرفتن را بیاموزی که در اوج بودن و نگاه کردن به آدم ها دیگر جایی برای قضاوت و تعصب نمی گذارد.اینکه زمان کوتاه است پس بهترین و تاثیرگزارترین راه را برای ابراز احترام و محبت به هم نوع خودت مستقل از فرهنگ و ملیت انتخاب کن.خیلی ها با تو هم مسیر می شوند.مسیر برای تو تکراری است اما نباید نگاه و رفتار تو تکراری باشد!برای هر کدام از همسفران یک نگاه راهدیه کن که آدم ها بی تفاوتی و تکراری بودن را سریع درک می کنند! باید حریم خودت رانه تنها با کلام که می توان با نوع ایستادن راه رفتن و مکث در مقابل سوال مربوط و نامربوط مشخص کنی.باید هنر اداره کردن تفاوتها رو داشته باشی.فکر نمی کنم در هیچ شغل دیگری عمق هم دلی  صمیمیت  و مشارکت بین همکاران به خوبی این شغل باشد.در هر یک از وظایف محوله اعم از زمان های عادی و اضطراری باید team work عمل شود در غیر این صورت امکان ندارد!

گاهی باید فقط گوش شنوا باشی نه تنها برای همکارت که برای مسافری که تنها تو را در آن ارتفاع دارد.بغض دیدن اختلاف طبقاتی گاهی آن چنان راه گلویت را می بندد که نفس کشیدن را برایت سخت می کند! حرفم از اختلاف طبقاتی فکری و فرهنگی است!! اما خوبی این شغل است دیگر..نگاهت را به بالا می دوزی تا دلت از آدم های این پایین نگیرد.گاهی باید آن چنان صبور گذشت زمان باشی و همراه بودن را تاب بیاوری که صبوری برایت ایمان می شود.گاهی فکر و خواسته و عقیده ات هم راستای مسافر است و گاهی مخالف آن! اما خویشتن داری می کنی.می دانی که نه مکان  مکان ابراز افکار و عقایدت است و نه زمان  زمان مناسبی . نه تنها باید بر احساس  خشم و شادی ات مسلط باشی که باید دیگران را هم کنترل کنی.اوج ذوق و شوقت را با لبخند و کلام مناسب نشان می دهی و اوج عصبانیتت را با صراحت و قاطعیت کلامت. هیچ کس دوست ندارد آزادی اش گرفته شود و توسط کسی را کنترل شود.پس قصد تسلط نمی کنی بلکه باید به طور محسوسی نشان دهی که مسولیت با توست و آنچه می گویی عمل شود.

شجاعت درونت را روز به روز و پرواز به پرواز زیادتر می کنی تا بتوانی در مواقع لزوم از حقت بگذری.دیگر مهرورزی برایت دلیل نمی خواهد.وقتی همه این تفاوتها را با هم یک جا می بینی در می یابی همه یکسانیم و تفاوتی نیست! پس سهم گرفتن مهر و احترام برای همه یکسان است.فارغ از رنگ و نژاد  جایگاه اجتماعی و عقاید.

مهارت برقراری تعادل بین احساس و منطقت را پیدا می کنی مانند دو بال این وسیله اوج! واز این فرصت های پروازی که همان دیدن تفاوت هاست سواد زندگی را می آموزی.اولین گام آموختن این سواد سکوت است. سکوت در حین دیدن و شنیدن.

بنابراین مستقل از آنچه فکر می کنی  می پوشی  رفتار می کنی  صحبت می کنی  وقتی لباس پرواز را به تن می کنی گویش و رفتار واحدی را در پیش می گیری که اولا آسیبی به این لباس نرسد بعد به شخص خودت.

بهترین برداشت ها را از هر پرواز برای خودت نگه می داری خاطرات  احساسات  اتفاقات  هیجانات  دلگیریها  آشناییها  و با مرور آن ها روند رشد خودت را با شعف می بینی

۲۰۰-۳۱۰  
۲۰۰-۳۵۵  
۲۱۰-۰۶۰  
۲۱۰-۰۶۵  
۲۱۰-۲۶۰  
۲۲۰-۸۰۱  
۲۲۰-۸۰۲  
۲۲۰-۹۰۱  
۲۲۰-۹۰۲  
۲V0-620  
۲V0-621  
۲V0-621D  
۳۰۰-۰۷۰  
۳۰۰-۰۷۵  
۳۰۰-۱۰۱  
۳۰۰-۱۱۵  
۳۰۰-۱۳۵  
۳۰۰۲  
۳۰۰-۲۰۶  
۳۰۰-۲۰۸  
۳۰۰-۲۰۹  
۳۰۰-۰۷۰  
۲۰۰-۳۵۵  
EX200  
NSE4  
۳۰۰-۲۰۸  
۷۰-۴۸۳  
JN0-360  
۳۵۰-۰۶۰  
۲۲۰-۹۰۲  
۳۰۰-۱۱۵  
ITILFND  
۷۰-۴۸۳  
۷۰-۴۶۱  
۱۰۱-۴۰۰  
۱۰۱  
LX0-104  
ITILFND  
۷۰-۱۷۸  
CAP  
MB6-703  
۲۲۰-۸۰۱  
NSE4  
۶۴۰-۹۱۱  
۳۰۰-۲۰۸  
۳۵۲-۰۰۱  
MB5-705  
۱Z0-061  
۷۰-۴۱۰  
۷۴-۶۷۸  
۰۰۰-۱۰۶  
LX0-103  
۹L0-012  
۱Z0-061  
۰۰۰-۰۸۹  
۳۵۰-۰۲۹  
۳۰۰۲  

About مستانه

۵ comments

  1. مستانه با نوشتنت خواننده رو با خودت میبری. تو این متن کوتاه احساست رو احساس کردم، بغضم با بغض تو گرفت و با شادیت شاد شدم.
    همیشه حس میکردم اون چیزهایی که تو پرواز آموختی خیلی بزرگ و ارزشمند هستند اما به هیچ وجه به این خوبی نمیتونستم اونها رو درک کنم. چیزی که در تو هست و من اون رو از همه با ارزش‌تر میبینم، هنر یادگیریه. اینکه وقتی برمیگردی این پرواز مثل همه‌ی پروازها نیست! اینکه از هر پروازی، از هر ارتباطی و از هر چیزی سعی میکنی یاد بگیری. در حالی که ما سعی میکنیم زود همه چیز رو برای خودمون «عادی» کنیم و به شرایط «عادت» کنیم!
    مستانه دوست دارم بازم از پرواز و تجربیات و آموخته‌های کاریت برامون بگی. اینکه چرا این شغل رو انتخاب کردی و آیا زمانی که این شغل رو انتخاب میکردی این همه هیجان و یادگیری رو توی این شغل میدیدی یا نه؟! فکر میکنی اگه یه شغل دیگه داشتی آیا برات این همه یادگیری داشت؟ آیا روحیه الانت رو داشتی؟ … خیلی سوال دارم ازت، دوست دارم خودت بیشتر بنویسی برامون و با سلیقه خودت ما رو توی دنیای خودت به گردش ببری.
    ممنونم که مینویسی

    • محسن جان به خوبی تو مهارت و تجربه نوشتن ندارم ولی ممنونم که حوصله میکنی و می خونی.مرسی از لطفی که به من داری.در ضمن سوالات عالی بود نمیدونم اینجا جواب بدم یا تو گروه!؟ خوب میدونی از چی باید سوال کنی آقا شما استاااادی

      • مستانه به نظرت اگه یه پست جدید بنویسی برای سوالات بهتر نیست؟ به نظرم جواب این سوالات انقدر ارزش داره که به عنوان یه پست موندگار بشه.
        ضمنا ما پیش شما ادای نوشتن رو در میاریم، مستانه نوشته‌هات یه ویراستاری کوچیک بشه فوق العادن. امیدوارم به زودی کتابهات رو چاپ شده ببینیم

        • بععله کاملا درسته.ویراستاری لازم داره.
          بهونه: شب قبل از پرواز بود و دقت نشد
          غر: آخه خسته و خواب آلود و این همه کاااار
          کم نیاوردن در سایر موارد مشابه: ایضا دلایل بالااااا
          نتیجه گیری :چشششم استاد و باز هم ممنونم خودمم امیدوارم بتونم جمع و جورشون کنم 🙂

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_bye.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_good.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_negative.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_scratch.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_wacko.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_yahoo.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_cool.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_heart.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_rose.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_smile.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_whistle3.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_yes.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_cry.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_mail.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_sad.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_unsure.gif 
http://emrooz.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_wink.gif